Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ (ΤΟ ΤΕΛΟΣ)

1928: Πρίν την αυτοκτονία: Στο ντοκιμαντέρ του Φρέντυ Γερμανού, ο Ηρακλής Ντούσιας, περιέγραψε ότι δύο ώρες πρό της αυτοκτονίας του, περί τις 2.30 μμ, ο Καρυωτάκης πήγε στο τότε παραλιακό καφενείο «Ο Ουράνιος Κήπος» στή θέση Βρυσούλα (μπροστά από το σημερινό ξενοδοχείο Zikas Hotel) όπου παρήγγειλε και ήπιε μιά βυσσινάδα. Ο καφεπώλης κ. Ηρακλής Ντούσιας παραξενεύτηκε τότε, γιατί ο ποιητής του άφησε στό τραπέζι 75 δραχμές πουρμπουάρ («ολόκληρη περιουσία είπε»), ενώ η τιμή του αναψυκτικού ήταν 5 δρχ. Ζήτησε ένα τσιγάρο να καπνίσει («από τά χύμα») και μιά κόλλα χαρτί (τετράδιο) όπου έγραψε τίς τελευταίες σημειώσεις του, οι οποίες βρέθηκαν στην τσέπη του και διασώθηκαν.

1928: Το περίστροφο: Ο γιός του οπλοπώλη Ιωάννη Αναγνωστόπουλου, πολιτικός μηχανικός ΤΕ, δηλώνει στό ντοκιμαντέρ του Φρέντυ Γερμανού ότι την προηγουμένη ημέρα τής αυτοκτονίας ο Καρυωτάκης αγόρασε από το κατάστημα του πατέρα του ένα περίστροφο, με το οποίο επέστρεψε σε λίγες ώρες διαμαρτυρόμενος ότι «είχε βλάβη», ενώ είχε ξεχάσει να βγάλει την ασφάλεια. Αυτό εξηγήθηκε ως πρόθεσή του να αυτοκτονήσει αυθημερόν. Το περίστροφο αυτό είναι τύπου Bayard 9mm και παραχωρήθηκε από τους απογόνους της οικογένειας Καρυωτάκη και εκτίθεται από το έτος 2003 στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα.

1928: Το τέλος, η αυτοκτονία του: Στις 21 Ιουλίου 1928, το απόγευμα 4.30 μμ, και σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Κώστας Καρυωτάκης περπάτησε από το καφενείο «Ουράνιος Κήπος» της Βρυσούλας προς τη θέση Βαθύ της Μαργαρώνας, μια απόσταση περίπου 400 μέτρων. Ξάπλωσε κάτω από έναν ευκάλυπτο και αυτοκτόνησε με πιστόλι στην καρδιά. Στη θέση αυτή βρίσκεται σήμερα το στρατόπεδο των καυσίμων της 8ης Μεραρχίας Στρατού και υπάρχει εκεί αναμνηστική Μαρμάρινη πλάκα που τοποθέτησε η Περιηγητική Λέσχη Πρέβεζας το 1970. Η πινακίδα γράφει: «Εδώ, στις 21 Ιουλίου 1928, βρήκε τη γαλήνη με μια σφαίρα στην καρδιά ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης» Η γνωστή φωτογραφία που δείχνει νεκρό τον Κ. Καρυωτάκη με το κεφάλι του στηριζόμενο πάνω στο ψάθινο καπέλο δόθηκε στη δημοσιότητα από την τότε Χωροφυλακή.

1928: Η τελευταία του επιστολή: Στην τσέπη του κουστουμιού του Κώστα Καρυωτάκη βρέθηκε η εξής επιστολή: «Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.» Κ.Γ.Κ. [Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου. Κ.Γ.Κ. (Κώστας Γ. Καρυωτάκης)

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

ΜΥΛΟΣ ΜΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ανάμεσα στα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης των Τρικάλων, συγκαταλέγεται κι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία Βιομηχανικής
Κληρονομιάς στην Ελλάδα, το πάνω από 3.500 μ2 κτιριακό συγκρότημα του "Μύλου του Ματσόπουλου" μαζί με τη γύρω περιοχή των 90 στρεμμάτων.

φωτογραφίες από το μύλο,το δρόμο προς το μύλο, την αυλή μαζί με το εραστήρι ζωγραφικής και τη σιδερένια γέφυρα









ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ...ΕΞΥΠΝΑΔΕΣ

Δύο πράγματα είναι αιώνια: Το σύμπαν και η ανοησία των ανθρώπων... Αν και για το σύμπαν, έχω αρχίσει τελευταία να αμφιβάλλω... (Αϊνστάιν)

Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουμε χάσει (Marcel Proust)

Αυτός που δεν κάνει λάθη, συνήθως δεν κάνει τίποτα. (Edward John Phelps)

Η βέρα φοριέται στο τέταρτο δάχτυλο-παράμεσο γιατί τον παράμεσο διασχίζουν φλέβες που συνδέονται με την καρδιά!

Το μόνο κοινό που έχουν το National Geographic και το Playboy είναι ότι σου επιτρέπουν να δεις πολλά μέρη που ποτέ δε θα μπορέσεις να επισκεφτείς.

Η σκληρή δουλειά δε σκότωσε ποτέ κανέναν, αλλά γιατί να παίζουμε με την τύχη μας;

Η Χονολουλού τα έχει όλα. Άμμο για τα παιδιά, ήλιο για τη σύζυγο, καρχαρίες για την πεθερά.

Μην εκνευρίζεσαι αν ο γείτονάς σου έχει το στέρεο ανοιχτό στις δύο το πρωί. Τηλεφώνησέ του στις τέσσερις και πες του πόσο σου άρεσε

Γάμος είναι το τίμημα που πληρώνουν οι άντρες για το σεξ και σεξ είναι το τίμημα που πληρώνουν οι γυναίκες για το γάμο.

Με τα λεφτά δεν μπορείς να κάνεις φίλους. Όμως κάνεις εχθρούς καλύτερου επιπέδου.

Αν η ομοφυλοφιλία ήταν φυσιολογική, θα έφτιαχνε τον Αδάμ και τον Γιώργο.

Μην πιστεύεις το "πάντα" του ερωτευμένου και το "ποτέ" του μεθυσμένου!

Δέκα χρονών είναι η καλύτερη ηλικία για ένα παιδί. Πολύ μεγάλο για να κλαίει και πολύ μικρό για να δανείζεται το αυτοκίνητό σου.

Οι Άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε ... και όχι όταν φεύγουν από την ζωή.

Ένα κλειστό βιβλίο είναι όπως ένα κλειστό μυαλό, απλώς ένα κομμάτι ξύλο.

Ανακάλυψα την ευτυχία από τον θόρυβο που έκανε φεύγοντας...

Τα προβλήματα των άλλων είναι για να ξεχνάμε εμείς τα δικά μας.

Ο τεμπέλης είναι ένας νεκρός που, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τον θάψουμε.

Άπειροι άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα σε πράγματα που δεν τα επιθυμούν, για να καταπλήξουν ανθρώπους που δεν μπορούν να υποφέρουν.

"Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσεις έναν άντρα όμορφο, επίσης έναν άντρα νοικοκύρη, επίσης έναν άντρα κουβαρντά, επίσης έναν άντρα που κάνει καλό sex... Μα το πιο σημαντικό απ' όλα είναι αυτοί οι τέσσερις να μην γνωρίζονται μεταξύ τους!..

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Το φεγγάρι είναι ολοστρόγγυλο
και έχει πάνω του τ 'αστέρια για παρέα,
θεέ μου μακάρι να ήταν πάντα έτσι
και η νύχτα να ήταν πάντα τόσο ωραία.

Τα σύννεφα δεν φαίνονται
γιατί το σκοτάδι τα έχει σκεπάσει,
σαν να έχει κάποιος ένα σεντόνι μαύρο
και πάει στον ουρανό να πλαγιάσει.

Και το φεγγάρι που να είναι
όλο πίσω από εκείνο το βουνό κρύβεται,
ίσως σήμερα η καταπράσινη Γη
στον όμορφο ουρανό να δίνεται.

Εγώ είμαι μέσα σε μια βάρκα στο ποτάμι
και τον ουρανό κοιτάω,
καθώς κάποιες φορές όταν είμαι μόνη
σ' εκείνο το φεγγάρι μοναχή μιλάω.

ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Νόμιζα πως χάθηκαν οι ποιητές
από των ανθρώπων τις φωνές
Πλέον δεν κοιμούνται στις εκκλησιές
και τους βλέπω τις ωραίες Κυριακές

Και μου λένε ποιήματα
μέσα από τ’ άσπρα μνήματα
Και μου κάνουν παρεούλα
μέχρι την όμορφη αυγούλα

Έρχονται και κάποιες φορές
που δεν είναι και Κυριακές
Μου παρουσιάζουν τα κύματα
σαν των καραβιών τα θύματα

Συνήθως καθόμαστε κάτω από τ’ αστέρια
και τεντώνουμε προς τον ουρανό τα χέρια
Και μόλις πλησιάσουν των ανθρώπων οι φωνές
χάνονται πάλι οι ποιητές…

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

Σήμερα δεν είμαστε καλά
σήμερα είναι η κηδεία της ψυχής μας
είστε προσκεκλημένοι όλοι
ελάτε στη λυπητερή γιορτή μας

Ελάτε όλοι μαζί
ελάτε σ’ εκείνο το δάσος το μεγάλο
ελάτε να μας χαιρετήσετε
τώρα που φεύγουμε για τον κόσμο τον άλλο

Δεν πήραμε τίποτα μαζί μας
τ’ αφήσαμε όλα πίσω
εύχομαι να μην σας λείψει τίποτα άλλο
γιατί φεύγω και δεν ξαναγυρίζω

Σήμερα δεν είμαστε καλά
σήμερα είναι η κηδεία της ψυχής μας
και να εύχεστε όλοι εσείς
να ‘μαστε καλύτεροι στην άλλη τη ζωή μας